TMJ รากฟันเทียมดูไบ

TMJ รากฟันเทียมดูไบ

ความผิดปกติของ TMJ

ภาพรวม

Temporomandibular Disorders (TMDs) เป็นกลุ่มของภาวะมากกว่า 30 ภาวะที่ทำให้เกิดอาการปวดและความผิดปกติของข้อต่อขากรรไกรและกล้ามเนื้อที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของกราม“TMD หมายถึงความผิดปกติ และ “TMJ หมายถึงเฉพาะข้อต่อขมับและขากรรไกรเท่านั้น”ผู้คนมี TMJ สองคน;ข้างละข้างของกรามคุณสามารถสัมผัสได้โดยการวางนิ้วไว้หน้าหูแล้วเปิดปาก

TMD มีสามประเภทหลัก:

• ความผิดปกติของข้อต่อ รวมถึงความผิดปกติของหมอนรองกระดูก
• ความผิดปกติของกล้ามเนื้อที่ใช้ในการเคี้ยว (กล้ามเนื้อบดเคี้ยว)
• อาการปวดหัวที่เกี่ยวข้องกับ TMD

มีความผิดปกติหลายประการในแต่ละชั้นเรียนดูแผนภาพด้านล่างสำหรับตัวอย่างบางส่วน

การจำแนกประเภทของการปลูกถ่าย TMJ พร้อมตัวอย่าง

บุคคลอาจมีเงื่อนไขเหล่านี้ตั้งแต่หนึ่งข้อขึ้นไปในเวลาเดียวกัน

TMD จำนวนมากเกิดขึ้นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ และหายไปเองอย่างไรก็ตาม ในบางกรณีอาจกลายเป็นเรื้อรังหรือยาวนานได้นอกจากนี้ TMD สามารถเกิดขึ้นได้เพียงลำพังหรือพร้อมกันกับสภาวะทางการแพทย์อื่นๆ เช่น ปวดศีรษะ ปวดหลัง ปัญหาการนอนหลับ โรคปวดกล้ามเนื้อไฟโบรมัยอัลเจีย และอาการลำไส้แปรปรวน

ผลการศึกษาล่าสุดพบว่าผู้ใหญ่ประมาณ 11-12 ล้านคนในสหรัฐอเมริกามีอาการปวดบริเวณข้อต่อขากรรไกร

โรคชั่วคราวและขากรรไกรพบบ่อยในผู้หญิงมากกว่าผู้ชายถึง 2 เท่า โดยเฉพาะในผู้หญิงอายุระหว่าง 35 ถึง 44 ปี

สาเหตุ

การบาดเจ็บที่ขากรรไกรหรือข้อต่อขากรรไกรสามารถทำให้เกิด TMD บางชนิดได้ แต่ในกรณีส่วนใหญ่ สาเหตุที่แน่ชัดยังไม่ชัดเจนสำหรับหลายๆ คน อาการดูเหมือนจะเริ่มต้นโดยไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนการวิจัยเมื่อเร็วๆ นี้ชี้ให้เห็นถึงการผสมผสานระหว่างยีน ความเครียดทางจิตใจและชีวิต และการที่คนเรารับรู้ถึงความเจ็บปวด อาจมีส่วนเป็นสาเหตุว่าทำไม TMD จึงเริ่มต้นขึ้น และมันจะคงอยู่ยาวนานหรือไม่

เนื่องจาก TMD พบได้บ่อยในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย นักวิจัยจึงกำลังสำรวจว่าความแตกต่างในโครงสร้าง TMJ และกลไกระหว่างเพศหญิงและชายอาจมีบทบาทหรือไม่

อาการ

สิ่งสำคัญคือต้องรู้ว่าเสียง (เช่น เสียงคลิกหรือเสียงแตก) ที่ไม่มีความเจ็บปวดใน TMJ นั้นเป็นเรื่องปกติ ถือว่าเป็นเรื่องปกติ และไม่จำเป็นต้องได้รับการรักษา

อย่างไรก็ตาม อาการต่อไปนี้อาจส่งสัญญาณถึง TMD:

• ปวดกล้ามเนื้อเคี้ยวและ/หรือข้อกราม (อาการที่พบบ่อยที่สุด)
• ความเจ็บปวดที่ลามไปที่ใบหน้าหรือลำคอ
• กรามตึง
• การเคลื่อนไหวหรือการล็อคของกรามจำกัด
• การคลิก การกระแทก หรือเสียดสีบริเวณข้อต่อขากรรไกรอย่างเจ็บปวดเมื่อเปิดหรือปิดปาก
• หูอื้อ สูญเสียการได้ยิน หรือเวียนศีรษะ
• การเปลี่ยนแปลงลักษณะฟันบนและฟันล่างเข้ากัน

การวินิจฉัย

ไม่มีการทดสอบมาตรฐานที่เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางสำหรับวินิจฉัย TMDเนื่องจากสาเหตุและอาการที่แท้จริงไม่ชัดเจน การระบุความผิดปกติเหล่านี้อาจเป็นเรื่องยาก

แพทย์หรือทันตแพทย์จะบันทึกอาการของคุณและซักประวัติทางการแพทย์อย่างละเอียดเขาจะถามคำถามเกี่ยวกับความเจ็บปวดของคุณ รวมถึงตำแหน่งของความเจ็บปวด เมื่อมันเกิดขึ้น อะไรที่ทำให้ดีขึ้นหรือแย่ลง และถ้ามันอยู่ในบริเวณใดจุดหนึ่งหรือแพร่กระจายไปยังส่วนอื่น ๆ ของร่างกายหรือไม่แพทย์หรือทันตแพทย์จะสอบถามว่าคุณมีอาการปวดอื่นๆ เช่น ปวดศีรษะหรือปวดหลังหรือไม่

เขาหรือเธอจะตรวจศีรษะ คอ ใบหน้า และกรามของคุณเพื่อดูอาการอ่อนโยนกรามคลิกหรือโผล่;หรือมีปัญหาในการเคลื่อนไหวแพทย์หรือทันตแพทย์อาจแนะนำการศึกษาเกี่ยวกับภาพ เช่น การเอกซเรย์ การถ่ายภาพด้วยคลื่นสนามแม่เหล็ก (MRI) หรือเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ (CT)

อาการปวดในปาก ขากรรไกร หรือใบหน้าอาจเกี่ยวข้องกับ TMD หรือไม่ก็ได้แพทย์หรือทันตแพทย์ของคุณอาจต้องแยกแยะเงื่อนไขอื่นๆ ก่อนที่จะวินิจฉัย TMD

การรักษา

ก่อนที่จะเข้ารับการรักษา TMD คุณควรรู้:

• เสียงที่ไม่มีอาการปวดข้อขมับเป็นเรื่องปกติ เกิดขึ้นบ่อยครั้ง และไม่จำเป็นต้องได้รับการรักษา
• สัญญาณและอาการของ TMD หายไปในหลายๆ คนโดยไม่ต้องรักษา
• เนื่องจากขาดหลักฐานสำหรับการรักษา TMD ส่วนใหญ่ ผู้เชี่ยวชาญจึงแนะนำอย่างยิ่งให้หลีกเลี่ยงการรักษาที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างถาวรต่อข้อต่อกราม ฟัน หรือการกัดหรือที่เกี่ยวข้องกับการผ่าตัด

การรักษาแบบไม่ผ่าตัด

เนื่องจากปัญหาข้อกรามและกล้ามเนื้อหลายอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วคราวและไม่ทำให้แย่ลง การรักษาแบบง่ายๆ อาจเป็นเพียงสิ่งจำเป็นเท่านั้น

เมื่อคุณรู้สึกไม่สบายบริเวณข้อต่อขากรรไกรหรือกล้ามเนื้อเป็นครั้งแรก แพทย์หรือทันตแพทย์อาจทำดังนี้

• กินอาหารอ่อน.
• ใช้ความร้อนหรือความเย็นบนใบหน้าร่วมกับการออกกำลังกายเพื่อยืดกล้ามเนื้อกรามอย่างอ่อนโยนและแข็งแรง
• ทานยาที่จำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์ เช่น ยาแก้อักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ (NSAIDs) เช่น ไอบูโพรเฟน
• ลดนิสัย เช่น การกัดกราม การเคี้ยวหมากฝรั่ง หรือกัดเล็บ

หากขั้นตอนเหล่านี้ไม่ได้ผล หรือหากแพทย์/ทันตแพทย์วินิจฉัยโรค TMD ประเภทใดประเภทหนึ่งอยู่ในระหว่างการลอง แพทย์อาจแนะนำวิธีรักษาต่อไปนี้อย่างน้อย 1 วิธี

กายภาพบำบัด

เป้าหมายของการบำบัดทางกายภาพคือการรักษา ปรับปรุง หรือทำให้การเคลื่อนไหวและการทำงานของร่างกายกลับมาการกายภาพบำบัดมีหลายประเภทประเภทหนึ่งคือการบำบัดด้วยตนเอง ซึ่งนักบำบัดใช้มือเพื่อยืดเนื้อเยื่ออ่อนและกล้ามเนื้อบริเวณข้อต่อการบำบัดด้วยตนเองได้รับการแสดงเพื่อช่วยปรับปรุงการทำงานและบรรเทาอาการปวด

แนวทางการจัดการตนเองและพฤติกรรมสุขภาพ

การจัดการตนเองหมายถึงกิจกรรมที่คุณสามารถทำได้ด้วยตนเองและรวมถึง:

• เรียนรู้ทุกสิ่งที่คุณสามารถทำได้เกี่ยวกับประเภท TMD เฉพาะของคุณ
• เรียนรู้เทคนิคการทำสมาธิและการผ่อนคลาย
• ตั้งเป้าหมายเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการจัดการสภาพของคุณ
• มีส่วนร่วมในกิจกรรมที่มีความหมายต่อคุณ

แนวทางด้านสุขภาพพฤติกรรมบางอย่างที่นักจิตวิทยามักเสนอให้ แสดงให้เห็นว่าสามารถช่วยจัดการ TMD ได้ซึ่งรวมถึงการบำบัดพฤติกรรมทางปัญญาและการตอบรับทางชีวภาพ

การบำบัดพฤติกรรมทางปัญญาพยายามระบุความคิดเชิงลบหรือรูปแบบความคิดเชิงลบและเปลี่ยนแปลงมัน พร้อมทั้งให้ทักษะในการรับมือ

Biofeedback เกี่ยวข้องกับการใช้เซ็นเซอร์ที่ติดตามการหายใจ อัตราการเต้นของหัวใจ การหดตัวของกล้ามเนื้อ และอุณหภูมิตัวอย่างเช่น เซ็นเซอร์บนขากรรไกรของคุณสามารถตรวจจับได้เมื่อคุณกระชับกล้ามเนื้อกรามด้วยความช่วยเหลือจากนักบำบัด คุณสามารถเรียนรู้ที่จะสังเกตพฤติกรรมไม่พึงประสงค์และผ่อนคลายได้

ยา

แพทย์หรือทันตแพทย์อาจแนะนำยาเพื่อรักษาอาการของคุณ

ซึ่งรวมถึง:

• ยาที่จำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์เช่น:
  - ยาต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ (NSAIDs) ใช้รักษาอาการปวด
• ยาที่ต้องสั่งโดยแพทย์เช่น:
  - ยาต้านความวิตกกังวล
  -ยาแก้ซึมเศร้า
  - ยาต้านอาการชัก
  -ฝิ่น
• ยาคลายกล้ามเนื้อ

ยาบางชนิดเหล่านี้อาจทำให้ติดยาหรือมีผลข้างเคียงร้ายแรงอื่นๆ ได้หากคุณต้องสั่งจ่ายยาใดๆ เหล่านี้ แพทย์หรือทันตแพทย์จะอธิบายวิธีรับประทานและระยะเวลาในการรับประทานยา

เครื่องใช้ภายในช่องปาก

อุปกรณ์ภายในช่องปากเป็นอุปกรณ์ที่พอดีกับฟันพวกเขาไม่เปลี่ยนฟันหรือกัดพวกเขายังเป็นที่รู้จักกันในนาม nightguards, splints, splints อุปกรณ์รักษาเสถียรภาพ, splints สบฟัน, interocclusal splints หรือ bruxism splints

ไม่มีหลักฐานมากนักที่สามารถช่วยปรับปรุงอาการปวด TMD ได้หากทันตแพทย์หรือแพทย์แนะนำให้คุณใช้:

• ตรวจสอบให้แน่ใจว่ามันไม่ได้ออกแบบมาเพื่อเปลี่ยนคำกัดของคุณอย่างถาวร
• หยุดใช้และปรึกษาแพทย์หากทำให้เกิดอาการปวด

การบำบัดเสริม

การรักษาเสริมคือการปฏิบัติที่ไม่ใช่กระแสหลักที่ใช้ร่วมกับยาแผนโบราณการฝังเข็มและการกระตุ้นเส้นประสาทด้วยไฟฟ้า (TENS) เป็นวิธีการรักษาเสริมสองวิธีที่ได้รับการศึกษาสำหรับ TMD

การฝังเข็มเป็นเทคนิคที่ผู้ปฏิบัติงานจะกระตุ้นจุดเฉพาะบนร่างกายบ่อยที่สุดโดยการสอดเข็มบางๆ ผ่านผิวหนังมีหลักฐานที่จำกัดว่าสามารถช่วย TMD ได้

TENS เป็นอุปกรณ์ที่ใช้พลังงานจากแบตเตอรี่ซึ่งใช้อิเล็กโทรดวางอยู่บนผิวหนังอุปกรณ์สร้างแรงกระตุ้นทางไฟฟ้าที่อาจเปลี่ยนการรับรู้ความเจ็บปวดแม้ว่าการศึกษาบางชิ้นจะแสดงให้เห็นว่า TENS อาจช่วยบรรเทาอาการปวดใน TMD และปรับปรุงความสามารถในการเปิดปากได้ แต่การศึกษายังมีน้อยที่ใช้การรักษาด้วย TENS ในระยะสั้น

การผ่าตัดและขั้นตอนทางการแพทย์และทันตกรรมอื่นๆ

การรักษาที่กล่าวถึงในหัวข้อนี้ซับซ้อนกว่า โดยการเข้ากล้ามเนื้อเคี้ยวหรือข้อต่อขากรรไกร (ด้วยเข็มหรือเครื่องมืออื่นๆ) หรือการเปลี่ยนการกัดและฟันที่สำคัญกว่านั้น บางคนชอบการรักษาสบฟัน (ดูด้านล่าง) ไม่ได้ผลและอาจทำให้ปัญหาแย่ลงได้ก่อนที่จะมีขั้นตอนใดๆ เหล่านี้:

• ถามเกี่ยวกับการรักษาที่เรียบง่ายและลองทำก่อน
• ขอให้แพทย์หรือทันตแพทย์อธิบายขั้นตอนโดยละเอียดในแบบที่คุณเข้าใจได้
• ถามว่าขั้นตอนนี้จะช่วยปรับปรุง TMD เฉพาะของคุณได้อย่างไร
• ถามถึงความเสี่ยง.
• รับความเห็นที่สองจากผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์หรือทันตกรรมที่มีคุณสมบัติเหมาะสม

การรักษาสบฟัน

การสบฟันหมายถึงการที่ฟันเข้ากันตัวอย่างได้แก่:

• การใส่ครอบฟันบนฟัน
• บดฟัน.
• การใช้การจัดฟันเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งของฟันบางส่วนหรือทั้งหมด

ไม่มีหลักฐานว่าการรักษาแบบบดเคี้ยวเหล่านี้ได้ผล และอาจทำให้ปัญหาแย่ลงได้

โบทูลินั่ม ท็อกซิน

โบทูลินั่ม ท็อกซิน ชนิด เอ ออกฤทธิ์โดยการผ่อนคลายกล้ามเนื้อได้รับการอนุมัติจาก FDA สำหรับเงื่อนไขทางการแพทย์บางอย่าง (เช่น ไมเกรน) แต่ไม่ใช่สำหรับ TMDการศึกษาได้ศึกษาการฉีดโบทูลินั่ม ท็อกซิน ชนิด เอ เข้าไปในกล้ามเนื้อเคี้ยว เพื่อลดอาการกระตุกและความเจ็บปวดของกล้ามเนื้ออย่างไรก็ตาม ข้อมูลจากการศึกษาเหล่านี้มีจำกัด และไม่ชัดเจนว่ายานี้ใช้บรรเทาอาการ TMD ได้หรือไม่

การบำบัดด้วยโปรโลเทอราพี

Prolotherapy เกี่ยวข้องกับการฉีดสารละลายเข้าไปในบริเวณ TMJ ที่ทำให้เกิดการระคายเคือง โดยมีเป้าหมายเพื่อกระตุ้นให้ร่างกายตอบสนองโดยการซ่อมแซมข้อต่อProlotherapy แสดงให้เห็นแนวโน้มโดยเฉพาะสำหรับ TMD โดยที่ข้อต่อไม่อยู่ในตำแหน่งปกติ (ความคลาดเคลื่อน) หรือเมื่อข้อต่อเคลื่อนตัวเกินช่วงการเคลื่อนไหวปกติ (hypermobility)อย่างไรก็ตาม มีการศึกษาเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับการรักษา TMD นี้

หลอดเลือดตีบ

ในขั้นตอนนี้ จะใช้เข็มเพื่อดันของเหลวเข้าไปใน TMJแรงกดที่เกิดจากของเหลวจะขจัดเนื้อเยื่อที่มีลักษณะคล้ายแผลเป็น (การยึดเกาะ)นอกจากนี้เมื่อของเหลวถูกขับออกจากข้อต่อจะกำจัดสารที่ทำให้เกิดการอักเสบออกไปการผ่าตัดใส่ข้อเทียมได้รับการแสดงเพื่อช่วยบรรเทาอาการปวดและปรับปรุงการเปิดปากในผู้ที่มีหมอนรองกระดูกขากรรไกรอยู่ผิดที่อย่างไรก็ตามผลกระทบเหล่านี้อยู่ได้ไม่นาน

การส่องกล้อง

ในระหว่างการส่องกล้อง แพทย์จะใส่อุปกรณ์ที่มีกล้องวิดีโอขนาดเล็กเข้าไปในข้อต่อขากรรไกรแพทย์สามารถเห็นข้อซึ่งช่วยในการวินิจฉัยได้เขาหรือเธอสามารถเอาการยึดเกาะออกหรือเปลี่ยนตำแหน่งแผ่นดิสก์ของข้อต่อได้ขั้นตอนนี้ใช้ได้ผลดีปานกลางในการช่วยปรับปรุงความเจ็บปวดและการทำงาน

การผ่าตัด

การผ่าตัดแบบเปิดทำให้สามารถเข้าถึงข้อขมับและขากรรไกรได้ผ่านการตัด (กรีด) ที่อยู่ติดกับหูสิ่งสำคัญคือต้องรู้ว่าการผ่าตัดทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงข้อต่อของคุณอย่างถาวรไม่มีการศึกษาวิจัยในระยะยาวเกี่ยวกับความปลอดภัยของการผ่าตัดแบบเปิดสำหรับ TMD หรือประสิทธิภาพของการบรรเทาอาการ

การผ่าตัดควรได้รับการพิจารณาเฉพาะในกรณีที่:

• มีการทำลายข้อต่อที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยวิธีอื่น
• มีอาการรุนแรง (ปวดและ/หรือเปิดปากลำบาก) แม้จะลองรักษาด้วยวิธีอื่นแล้วก็ตาม

หากผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพของคุณแนะนำให้ทำการผ่าตัด อย่าลืมถาม:

• ทำไมคุณถึงแนะนำการผ่าตัด?
• มีทางเลือกอื่นนอกเหนือจากการผ่าตัดหรือไม่?
• มันจะช่วยฉันได้อย่างไร?
• มีความเสี่ยงอะไรบ้าง?

TMJ รากฟันเทียม

รากฟันเทียมเป็นอุปกรณ์เทียมที่ใช้ทดแทนข้อต่อขากรรไกรหรือข้อต่อทั้งหมดขณะนี้มีการปลูกถ่าย TMJ สามแบบที่ได้รับการอนุมัติจาก FDA

การปลูกถ่ายอาจได้รับการพิจารณาเมื่อ:

• มีอาการบาดเจ็บที่ข้อต่อ
• มีภาวะที่เกิดมาด้วย (ภาวะพิการแต่กำเนิด) ที่ต้องได้รับการซ่อมแซม
• ข้อต่อแข็ง (ankylosis) ซึ่งมักเกิดจากการบาดเจ็บหรือการติดเชื้อ
• มีความเสียหายร้ายแรงต่อข้อต่อ
• มีอาการปวดอย่างต่อเนื่อง
• การรักษาที่ง่ายกว่าทั้งหมดได้พยายามแล้วและล้มเหลว

การศึกษาบางชิ้นแนะนำว่าเมื่อใช้ในบางกรณี การปลูกถ่าย TMJ สามารถปรับปรุงการทำงานและคุณภาพชีวิตได้เช่นเดียวกับการผ่าตัดใดๆ โปรดดำเนินการด้วยความระมัดระวัง

การปลูกถ่ายที่ใช้เมื่อหลายปีก่อน (และนับตั้งแต่เลิกจำหน่าย) ไม่ได้ช่วยผู้ป่วยและปล่อยให้ผู้ป่วยมีอาการแทรกซ้อนที่รุนแรง รวมถึงความเสียหายถาวรต่อข้อต่อขากรรไกรด้วยเหตุนี้ นักวิจัยจึงเรียกร้องให้มีการศึกษาระยะยาวเพื่อดูความปลอดภัยและประสิทธิภาพของการปลูกถ่าย TMJ รุ่นใหม่

จดจำ: ก่อนการผ่าตัดใดๆ รวมถึงการผ่าตัดปลูกถ่าย จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องขอความคิดเห็นจากแพทย์มากกว่าหนึ่งคน และทำความเข้าใจความเสี่ยงอย่างถ่องแท้หากเป็นไปได้ ควรขอความเห็นจากศัลยแพทย์ที่เชี่ยวชาญการรักษา TMD

สรุปการรักษาความผิดปกติชั่วคราว (TMDs)

เคล็ดลับที่เป็นประโยชน์

หากคุณคิดว่าคุณมี TMD หรือได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรค:

• เริ่มต้นด้วยการรักษาง่ายๆ ก่อนโปรดจำไว้ว่าอาการ TMD มักจะหายไปเองโดยไม่ต้องรักษา
• ปรึกษาแพทย์ทันตแพทย์หรือแพทย์
• เรียนรู้ทุกสิ่งที่คุณสามารถทำได้เกี่ยวกับ TMD ที่คุณมี
• หลีกเลี่ยง (เมื่อเป็นไปได้) การรักษาที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนข้อต่อขากรรไกรอย่างถาวร โดยเฉพาะการผ่าตัดหรือการปลูกถ่าย TMJ
• ทำความเข้าใจความเสี่ยงทั้งหมดเมื่อพิจารณาการผ่าตัดหรือขั้นตอนทางการแพทย์หรือทันตกรรมอื่น ๆ ที่ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างถาวร และขอความเห็นจากคลินิกความเจ็บปวดในช่องปากที่โรงเรียนแพทย์หรือทันตกรรม หากเป็นไปได้